Tour del Mont Avic

Tour del Mont Avic

We volgden de borden naar Rifugio Barbustel en het pad voerde ons door de bomen omhoog. Omgeven door mos, naaldbomen en vergezeld door rode miertjes klauterden we de hoogte in. Het viel nog niet mee! We moesten wennen aan de hoogte. De zon scheen fel (ondanks dat menig weerbericht onweer had voorspeld). Het pad bestond uit grote stenen en grof grind. We waren allemaal snel buiten adem en dus hielden we geregeld een pauze. Plots kwamen we boven de boomgrens uit en begaven we ons op een open veld. In de verte zagen we Ristoro Lago Muffé liggen. We waren nog niet zo lang onderweg en besloten daarom om nog even niet uitgebreid te gaan zitten. Stuk voor stuk werden we gegrepen door de mooie uitzichten en dat werd veelvuldig met elkaar gedeeld. Naast de uitzichten zagen we prachtige alpenflora: het bergklokje, de stengelloze gentiaan, knoopkruid, de alpenleeuwenbek, het wilgenroosje en nog veel meer. Het pad was overzichtelijk en het vervolg ervan diende zich aan in een steile klim. Weliswaar wel de laatste van deze tocht. Na de klim boog het pad zich rond de bergrand en zagen we vervolgens de hut liggen in het dal. Rifugio Barbustel heeft een prachtige ligging, tussen twee bergmeertjes en ingesloten tussen de bergwanden.

Eenmaal bij de hut ploften we neer aan de picknicktafel voor een welverdiend drankje. We waren niet de enigen, een aantal Italiaanse families waren hun middagmaaltijden aan het afronden. De hut leek gerund te worden door een stelletje, dat in het begin wat wantrouwend op ons overkwam. Niet geheel onbegrijpelijk... een groep van 9 jonge mensen uit Nederland. Ik kan me wel voorstellen dat ze met soortgelijke groepen minder prettige ervaringen hebben. Het wantrouwen veranderde in warme gastvrijheid toen ze begrepen dat we hun hut en de bergen met veel respect bezochten. We konden onze spulletjes al direct in de kamer leggen, top! Sommigen gingen een boekje lezen, anderen een kleine extra wandeling maken. Pascale, Noor en ik gingen voor een kleine trailrun. Vanaf de rifugio naar beneden naar Lago Valette, om vervolgens terug omhoog te klimmen naar de Col du Lac Blanc en weer af te dalen naar Lago Bianco. Vlak voordat we weer bij de hut kwamen, zetten we de versnelling in, waarop ik op mijn plaat ging... knallend einde van de dag ;).

Trailrun bij Rifugio Barbustel (2.200m)

• 4.5 km
• 300 hm
• 00:53 uur

In deze hut konden we tussen 18:00 en 19:00 warm douchen voor €4 per persoon, ohw yeah! We speelden spelletjes, fristen ons op en konden zo aan tafel. We kregen een heerlijk lokaal drie gangen menu voorgeschoteld met onder andere een heerlijke panna cotta als dolce. We sliepen met z'n allen (en zonder anderen) op één grote kamer met stapelbedden.

Giorno 2: Rifugio Barbustel naar Rifugio Dondena

Rifugio Dondena (2.192m)

• 9 km
• 630 hm
• 03:25 uur

De volgende ochtend zaten we tutti fresh and frutti aan het ontbijt. Dat was koffie uit een kom, dezelfde kom als je cornflakes. Efficiënt serviesgebruik at its finest. Verder was er wit brood en wat beleg. Wij hadden de avond ervoor een lunchpakketje besteld voor vandaag. Die bestond uit een rijkelijk belegde focaccia en een reepje.

Rond 08:30 vervolgden we onze weg richting Rifugio Dondena. Wederom was het prachtige, zonnige dag. We liepen vandaag eerst een stuk terug naar Ristoro Lago Muffé waarna we onze weg naar rechts vervolgden. Bijzonder hoe je dezelfde route de andere kant op kan lopen en het totaal anders beleeft. Ik ben een groot fan van rondes en geen heen-en-weertjes maar dit stukje bewees me toch weer dat mijn sterke voorkeur wellicht enigszins overdreven is. We liepen vooral in open terrein vandaag, met links de bergwand van Becco di Raty en langs bergmeertjes zoals Lago di Vernoille, Lago di Raty en Lago Giasset. De bergpaadjes voerden ons over beekjes, langs alpenkoetjes en oude verlaten stalletjes van steen. Bij één van deze besloten we een lange pauze te nemen. HUP, die focaccia's tevoorschijn en genieten van de rust en de zon.

Zelf kende ik iedereen goed, behalve Nelleke; van de rest kenden sommigen elkaar wel, maar velen ook niet. De sfeer in de groep is rustig, open en gemoedelijk. We hebben lol maar kunnen ook stil zijn met elkaar. Wat zo fijn is aan zo'n grote groep, is dat het niet meteen een inbreuk is op de dynamiek als één iemand even besluit een boekje te lezen of zich af te zonderen. Waar we gisteren veelal stegen en kort daalden, was vandaag een warretje van klauteren en dalen. Toen we op een gegeven moment hadden geklommen konden we bovenin ver voor ons kijken, daar zagen we Rifugio Dondena al liggen. Een hut die te bereiken is per auto, erg praktisch qua faciliteiten, bevoorrading, veiligheid. De hut ligt dan ook omringd door een aantal andere huisjes en boerderijen. Het ligt in een idyllisch dalletje met veel beekjes. Wij moesten nog even dalen en weer stijgen en ja hoor, we waren er. En we waren BLIJ! Wederom was de picknicktafel niet veilig en in een mum van tijd door onze groep geconfisqueerd. De andere tafels waren in gerbuik door Italiaanse families en vriendengroepen. Hier weten ze wel wat lunchen is en het is hier niet vreemd als je een antipasto, een secondo en een dolce eet in de middag. Alles vergezeld met een goede fles wijn en als het ook nog even kan, afsluiten met een kop koffie.

Dondena is een vrij grote hut. Ook hier mochten we al direct onze spullen naar de kamers brengen. We hobbelden naar boven en troffen twee losse kamers voor onze groep, met ieder een eigen badkamer, wow! We gingen lekker om de beurt opfrissen en spelletjes spelen met elkaar. Het trok buiten een beetje dicht, dus verkasten we naar binnen. Met een rijke menukaart (ook voor drankjes) vermaakten wij ons prima! Het spelletje Poetry for Neanderthals was erg in trek en heeft onze buikspieren aan het werk gezet. Ook hier kregen we heerlijk te eten, we mochten zelf kiezen per gang. Velen gingen voor kaas, uiteraard. Dat bleek uiteindelijk zo veel te zijn dat we hebben gevraagd of ze het voor ons wilden inpakken. Die gaat morgen lekker mee voor onderweg! Bij deze hut besloten we geen lunchpakketje te bestellen voor morgen. We komen namelijk telkens rond lunchtijd aan bij de volgende hut en dus geven we de voorkeur aan een à la carte maaltijd van die hut.

Giorno 3: Rifugio Dondena naar Rifugio Misérin

Rifugio Misérin (2.582 m)

• 8 km
• 700 hm
• 02:02 uur

Buongiorno tutti! Er stond ons weer een mooie wandeldag te wachten. Het ontbijt bij hut Dondena was molto buono. Heerlijke yoghurt met jam, onbeperkte koffie re-fills en dat alles geserveerd door een hele aardige oude Italiaanse huttenwaard. De dag begon met een klim, sowieso is de hele eerste helft van de route vandaag bergop. We hadden al gauw mooi uitzicht op de rifugio waar we hadden overnacht: Dondena. Inmiddels hebben we onze wandel-flow gevonden als groep en hebben we allemaal lekker de pas erin. Het is fijn in zo'n groep dat iedereen wel iemand heeft die nagenoeg hetzelfde tempo heeft. Daarnaast kun je ook bewust met iemand anders lopen als je juist even harder of zachter wilt lopen. Vandaag loopt de route op een bijzondere manier: we lopen naar de hut waar we gaan overnachten: Rifugio Misérin. Eenmaal daar lopen we nog een extra lusje naar Fenêtre de Champorcher, om vervolgens weer bij de hut aan te komen. Van Dondena tot Fenêtre de Champorcher lopen we een deel van de AV2 (Alte Via 2), één van de langere afstand wandelingen van de Italiaanse Alpen en Dolomieten. Het weer werd naarmate de minuten verstreken steeds mistiger en het zicht trok dicht. We liepen door vergelijkbaar terrein als gisteren en waren eigenlijk binnen de kortste keren bij Rifugio Misérin. Je wordt daar prachtig ontvangen, met zicht op een oud heiligdom dat naast Lago Misérin staat.

Het heiligdom is gewijd aan de Madonna delle Nevi (Onze-Lieve-Vrouw van de Sneeuw). Het is elk jaar een geliefde plek voor pelgrims. Volgens de overlevering vond in dit afgelegen dal een christelijke Romeinse soldaat, behorend tot het Thebaanse legioen, zijn schuilplaats. Hij was aan een vreselijk bloedbad ontsnapt dankzij de bescherming van de Madonna, van wie hij altijd een beeldje bij zich droeg. Datzelfde beeldje zou in de 16e eeuw door herders zijn teruggevonden aan de oevers van het meer van Misérin. De mistige setting waarin wij arriveerden deed eer aan dit mystieke verhaal. We konden in onze handjes knijpen, want toevallig was er net iemand die het kerkje opendeed toen wij er waren en ons binnenliet. Iets wat niet vaak gebeurt, begrepen we van hem.

We kwamen vroeg aan en besloten daarom nog niet direct te gaan lunchen. Ik vroeg aan de huttenwaard of het veilig was om richting Fenêtre de Champorcher te lopen in verband met het weer. Voor vertrek had ik een aantal Italiaanse woordjes geleerd, waar 'onweer' oftewel 'temporali' één van was. Hij antwoordde uiteraard in het Engels, waarna ik me op mijn beurt weer afvroeg wat ik had gedaan als hij wél in het Italiaans had teruggeantwoord. Anywayyy, hij zei dat het prima kon mits we genoeg kleding mee zouden nemen. Zo gezegd, zo gedaan! Zware rugzakken af, dag-rugzakjes mee, fles wijn en kaas mee (uit voorzorgsmaatregelen natuurlijk) en op naar het raam van de rotsen. We liepen een schuine bergwand op en een stukje een puinhelling over. Eenmaal aangekomen bij de Fenêtre waaide het snoeihard. Het was alsof de naam helemaal in lijn lag met de situatie. "Buiten" stormde het, waardoor het door het raam tochtte en wij midden in die opening stonden. We zochten een beschutte plek achter een stenen wand en vonden verbinding in het feit dat we de fles wijn en kaas mee naar boven hadden genomen. Het bewijst maar weer dat sommige dingen die 'onnodig' lijken op de paklijst soms voor een hoogtepuntje kunnen zorgen. We moesten heel hard lachen om de situatie... en misschien ook om de alcohol. Plots schrok ik op, ik zag een klein diertje achter de anderen de muur in schieten. Het was een bruin met wit hermelijntje. Hij liet zich meermaals zien en was maar wát nieuwsgierig. Hij schoot van links naar rechts, van steen naar steen, met intermezzo's waarin hij naar ons staarde in stokstaarthouding. Wij aanschouwden het tafereel, begeleid door een collectieve slappe lach.

Na een poosje besloten we terug te lopen. De terugweg liep aan de andere bergwand, tegenover de bergwand van de heenweg. Vlak voor de hut zagen we een rivier met wat poeltjes. Ik riep voor de grap "dus... wim-hofje?". Waarop Noor, Noah, Pascale en ik elkaar aankeken met een uitdagende blik. Stuk voor stuk maakten we aanstalten om onze kleding uit te trekken, tot we het daadwerkelijk deden en giechelend in ons ondergoed naar beneden renden. Er lag ook een soort haast aan ten grondslag. Koud was het zeker maar het is niet gelogen als ik zeg dat we ook echt genoten. We kwamen aan in de hut en schoven direct aan tafel, tijd voor de warme lunch waar menig maagje naar uitkeek! Er werden gnocchi's, visgerechten en andere heerlijkheden besteld. Wat deden die ons goed. Vervolgens maakten Pascale en Maaike nog een mooie wandeling rondom Lago Misérin, anderen speelden een spelletje en Yora, Noah en ik gingen muziek maken. Er hing namelijk een gitaar en Yora had (gelukkig) een offline gitaar-app waarmee we akkoorden en teksten konden zien bij nummers. De douchesituatie bracht ons - voor de zoveelste keer vandaag - aan het lachen. Het bestond namelijk uit drie aaneengesloten cabines, waarvan alles van glas was. Oftewel, je kon alles zien. Na een poosje besloeg alles van condens en zag je slechts elkaars schim maar onze preutsheid werd wel even op de proef gesteld. Met elkaar hadden we er maar weinig moeite mee maar we beeldden ons in hoe het zou zijn voor mensen die alleen een tocht wandelen.

Die avond aten we weer heerlijke lokale gerechten, we dronken rode wijn en nogal wat halve liters weizen en speelden spelletjes. Ik rende vlak voordat het donker werd een rondje om het meer en besefte hoe bijzonder deze tocht voor mij was. Soms overvalt me een gevoel van dankbaarheid. Dat ik hier ben, met mijn beste vrienden en broertje, allemaal bij elkaar en dat we zoiets bijzonders met elkaar mogen beleven. Ik kan er soms verdrietig om worden als ik denk aan dat dit op latere leeftijd slechts een bijzondere herinnering zal zijn. De dagen die ik nu leef zijn de dagen waar ik later op kan teren wanneer beleven lastiger wordt. Mijn broertje en vrienden zijn stuk voor stuk zulke fijne mensen en deze tocht heeft dat weer dubbel en dwars bewezen. We gingen lekker vroeg slapen. Dormite bene!

Giorno 4: Rifugio Misérin naar Parcheggio La Cort

Parcheggio La Cort (1.750 m)

• 9.2 km
• 540 hm
• 02:31 uur

En voordat je er erg in hebt is de laatste dag alweer aangebroken. Het ontbijt was self-service en bestond - net als in de andere hutten - uit yoghurt met jam, witte bammetjes, kaas, koffie, etc. Vandaag was het dan eindelijk tijd om die regenkleding te gebruiken. Gelukkig hebben sommigen die niet voor niets aangeschaft. Deze terugweg bestaat eigenlijk vooral uit terug naar beneden lopen. Het regende met momenten echt hard maar dat wisselde zich af met motregen. We kwamen weer langs Rifugio Dondena, waar we even stopten voor een plaspauze maar toch ook weer gauw door liepen. De terugweg was het wat stiller onderweg. Er werd hier en daar gekletst maar ik vermoed dat de meesten toch ook moe, voldaan en enigszins reflecterend onderweg waren. De terugweg was niet de meest inspirerende route, veelal een 4x4 autoweg. Dat gaf ruimte om lekker in een cadans te komen en door te hobbelen. Voor we er erg in hadden waren we dan ook terug bij de bus, de meesten weliswaar - ondanks de regenkleding - volledig doorweekt. En dus... gauw die achterbak open, warme kleding aan en nog een keer of drie uiten hoe leuk we het allemaal vonden en allemaal plaatsnemen in de bus. Gek hoe zo'n avontuur dan plots weer voorbij is en ieder zich weer in de bewoonde wereld bevindt. Mijn vrienden en broertje reden die dag in één streep naar huis, ik werd afgezet in Monthey. Daar lifte ik naar Châtel, waar een heerlijk hotelkamertje op mij zat te wachten. Ik ga namelijk de week hierna de Voorbereidingsmodule volgen voor de International Mountain Leader opleiding. Die vindt plaats in Hotel Esprit Montagne, inmiddels bekend terrein voor mij.

Un'esperienza per la vita!